„Poe w kinie” | Dom Kultury Śródmieście

„Poe w kinie”


			29 października 2009, czwartek, 17:00
			„Poe w kinie” projekcja czterech ekranizacji noweli Edgara Allana Poego: „Metzengerstein”, „William Wilson”, „Nie zakładaj się z diabłem”, „Beczka amontillado” wykład Piotra Szulkina pt. „Film jako narracja kultury”
Ireneusz Konior
			Smolna 9, wstęp wolny

Podczas wieczoru zostaną zaprezentowane cztery ekranizacje noweli Edgara Allana Poego. Trzy z nich stanowią film nowelowy „Historie niesamowite” Dina De Laurentiisa. Twórca do realizacji filmu zaprosił trzech najpopularniejszych reżyserów europejskich końca lat 60.: Rogera Vadima, Louisa Malle'a i Federico Felliniego. Zadaniem każdego z mistrzów był wybór opowiadania oraz dobór współpracowników i obsady. Czwarta z nich to „Beczka amontillado” w reż. Leon Jeannot, 1971
„Historie niesamowite” Dina De Laurentiisa
„Metzengerstein”, reż. Roger Vadim, 1968 Hrabianka Fryderyka, pozwalając sobie na większą swobodę i folgując swym żądzom, szuka metody, by uwieść kuzyna Wilhelma. On pozostaje obojętny na jej zaloty, a każdą wolna chwilę poświęca koniom. Żądna zemsty Fryderyka podpala stajnie. W pożarze ginie Wilhelm, zdążywszy uratować swego ukochanego konia. Niebawem na dziedzińcu zamku pojawia się czarny rumak, który szybko staje się ulubionym koniem Fryderyki. Pewnego dnia, gdy na zamku wybucha pożar – koń unosi hrabinę prosto w płomienie.
„William Wilson”, reż. Louis Malle, 1968 William Wilson przedstawia spowiednikowi historię swojego sobowtóra. Sobowtór pojawia się za każdym razem, gdy ten popełni jakiś niecny czyn. Zmęczony sytuacją, wzywa swojego sobowtóra na pojedynek i zabija go. Wkrótce po spowiedzi William Wilson popełnia samobójstwo.
„Nie zakładaj się z diabłem”, reż. Federico Fellini, 1968 Angielski aktor Toby zjawia się w Rzymie, aby zagrać w „katolickim westernie”. Toby jest alkoholikiem i narkomanem. W snach odwiedza go zagadkowa dziewczynka z piłką. Pewnego razu, Toby po skandalu jaki wywołał, ucieka samochodem. Dochodzi do przerażającego wypadku. Głowa Toby'ego toczy się jak piłka wprost pod nogi dziewczynki ze snów...
„Beczka amontillado” w reż. Leon Jeannot, 1971
Akcja filmu toczy się przed kilkoma wiekami, w ciągu jednej karnawałowej nocy. Scenariusz powstał na podstawie opowiadania Edgara Allana Poe z 1846 r. Fortunato, Montresor i Franchesi – trzej włoscy szlachcice – darzą się dziwną sympatią od wielu lat. Fortunato kpi sobie publicznie z Montresora, znajdując we Franchesim co najmniej obserwatora swoich żartów. W Montresorze narasta gniew i pragnienie zemsty. Podczas nocy karnawałowej, zaczepia na ulicy Fortunata, zapewniając go, że tym razem przysłano mu beczułkę najprawdziwszego amontillado. Twierdzi, że trzyma ją w piwnicach swego pałacu. Fortunato nie dowierza, gdyż o tej porze roku wino jest nie do zdobycia. Montresor proponuje, żeby sam się przekonał i prowadzi go do podziemi. Częstuje go kolejnymi butelkami wina ze swych piwnic. Coraz bardziej nietrzeźwy Fortunato wciąż jednak czeka na największą atrakcję – obiecaną beczkę amontillado, nie świadomy, że tym razem Montresor ma dla niego iście szatańską niespodziankę.
Impreza towarzysząca konferencji „Edgar Allan Poe – prekursor czy tradycjonalista?” przygotowanej przez Zakład Komparatystyki na Wydziale Polonistyki UW oraz kwartalnik „Tekstualia” Konferencja odbędzie się w dniach 29 – 30 października 2009 na Wydziale Polonistyki Uniwersytetu Warszawskiego (sala 308 budynek dawnego BUW-u)
			Ireneusz Konior
Dwusetna rocznica urodzin i sto sześćdziesiąta rocznica śmierci amerykańskiego pisarza Edgara Allan Poego to znakomita okazja do podjęcia refleksji konferencyjnej nad literacką spuścizną tego twórcy oraz jej miejscem w tradycji literackiej. W toku ustalania kolejnych porządków historycznoliterackich zmieniała się poetyka opisu dokonań Poego. Raz odmawiano im oryginalności i artystycznego kunsztu, innym razem określano Poego mianem prekursora wielu kierunków literatury XX wieku. Inspirował parnasistę Charlesa Baudelaire’a i symbolistów francuskich, o uznanie dla Poego upominali się także surrealiści, by wspomnieć tylko o „Manifeście surrealizmu” André Bretona. Jednym ze świadectw wpływu, jaki wywarło pisarstwo autora „Czarnego kota”, może być również polska ożywiona recepcja utworów Poego w okresie Młodej Polski i Dwudziestolecia Międzywojennego. Konferencja poświęcona będzie prezentacji komparatystycznych badań nad spuścizną Edgara Allana Poego.

			Polecamy bieżący numer Tekstualiów "Edgar Allan Poe", nr 1 (16) 2009

zaloguj się by odpowiadać